Ένας νταλικέρης πολλά χρόνια στο κουρμπέτι, είχε να διηγείται ιστορίες του δρόμου, για δύο ζωές. 
Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του πίσω από ένα τιμόνι και έβγαλε το Πανεπιστήμιο της ζωής στην άσφαλτο. 
Ξεκινάει ένα δρομολόγιο από την Σκάλα Λακωνίας με πορτοκάλια και πρέπει να τα παραδόσει κάπου στην Μακεδονία. 
Στην διαδρομή κάνει πάνω κάτω τα συνηθισμένα, στάση για φαγητό, ανεφοδιασμό, κλείνει τα μάτια για κάνα μισάωρο και συνεχίζει, γιατί η παράδωση πρέπει να γίνει συγκεκριμένη ώρα, ώστε να έχει το εργοστάσιο φρούτα για να ξεκινήσει η παραγωγή. 
Συνήθως δημιουργείται ένα κομβόι, με συναδέλφους που πηγαίνουν προς την ίδια πάνω κάτω κατεύθυνση και μιλάνε με ενδοεπικοινωνία, κινητά δεν υπήρχαν τότε. 
"Πιάνει " έναν καλό σταθμό στο Ραδιόφωνο, για να φτιάξει ατμόσφαιρα και λίγο νυσταγμένα ακούει τον συνάδελφο να λέει στο σι μπι..." παιδιά στην Κατάρα το έχει στρώσει, το νου σας".
Στ' αρ χι δι@ μας σκέφτεται και συνεχίζει. 
Μετά από κάποιες ώρες, κι αφού η μεγάλη του εμπειρία στο τιμόνι, τον διευκολύνει να περάσει με ευκολία την Κατάρα,αισθάνεται άρχοντας. Κυρίαρχος του δρόμου, ποιού δρόμου, του κόσμου όλου. 
Η κόπωση αυξάνεται, τα μάτια κλείνουν, αλλά συνεχίζει με λίγο καφέ και ψιλοκουβέντα με τα φιλαράκια. 
Σε λίγο, ακούγεται μια άλλη φωνή στο σι μπι να λέει.." παιδιά η Καστανιά έχει κλείσει, δεν περνάει τίποτα ". Ο φίλος μας ,που τώρα αισθάνεται ότι έχει τα  " κότσια "  τα οποία έχουν γίνει εκατό κιλά από την περηφάνια, δεν πτοείται.
Κατεβαίνει την Καστανιά και τα "κότσια" του έχουν γίνει εκατόν πενήντα κιλά. Η μαγκιά έχει φτάσει στον Θεό και αυτός και δύο φιλαράκια ακόμη, φτάνουν στο εργοστάσιο στην ώρα τους! 
Εδώ, θα παραθέσω τα λόγια του ίδιου του νταλικέρη,που έχουν μεγάλη αξία γιατί είναι μάθημα ζωής! 
" Φιλαράκι μαζεύω τα εκατόν πενήντα κιλά " κότσια " μου τα χώνω στον κ@λ@ μου και κατεβαίνω από το φορτηγό. Βλέπω μπροστά μου το αφεντικό και κατεβάζοντας την φωνή μου αρκετά ντεσιμπέλ του λέω: " Καλημέρα αφεντικό, είμαστε εντάξει? Είσαι ικανοποιημένος. Μήπως θέλεις να κάνω και κάτι ακόμη? Είναι όλα όπως πρέπει"?  
Αυτός με γράφει στα δικά του " κότσια " και μου λέει " να ξεφορτωθεί εκεί το εμπόρευμα ".
Την επόμενη φορά που θα αισθανθείτε ότι έχετε πολλά κιλά αρχ Ι δι@ ,θυμηθείτε την ιστορία του νταλικέρη. Όλο και κάπου θα βρεθεί κάποιος να σας προσγειώσει απότομα στην πραγματικότητα.

Α.Π