Υπάρχει ένας τόπος που νίκησε τον πανικό της απόδοσης;Υπάρχει. Η Κούβα.
Είναι η ζωή στην Κούβα «θέμα γούστου»;
Είναι. Του δικού μου γούστου.
...
Τα πρωτοσέλιδά μας εναλλάξ
«Κλιματική αλλαγή»
«Οι Κινέζοι έρχονται»
«Ο φεμινισμός»
5, άντε 6 θέματα έχουμε να αναμασάμε και μετά σταματά η ζωή.

Όμως τι κάνουν οι άνθρωποι που δεν βλέπουν τιβί, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, τα ίδια σκουπίδια, οι ίδιες εικόνες στον ορίζοντα;
Η Κούβα είναι ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο που μπορεί να δώσει την απάντηση.
Αν δείχναμε στους Κουβανούς την άθλια ύπαρξη των Κινέζων-σκλάβων - που αποτελείται μόνο από δουλειά και τηλεόραση, δεν θα καταλάβαιναν τι το απειλητικό βλέπουμε εμείς σ' αυτούς. Ούτε οι απάνθρωπες πόλεις, με τους τεράστιους ουρανοξύστες, τους ελκύουν. Ούτε ο «εργασιοβολισμός» οποιουδήποτε φύλου τους συγκινεί.
Τι υπάρχει που θα μπορούσαν να τους κλέψουν; Το ακαθάριστο εθνικό τους προϊόν είναι τόσο χαμηλότερο του δυτικού, που δεν μπορεί πλέον να μετρηθεί. Ωστόσο, δουλειά έχουν.
Και φαγητό έχουν. Όχι πολυτελές, αλλά θρεπτικό. Ρύζι με κόκκινα φασόλια και κοτόπουλο, μπανάνες σε διάφορες συνταγές.
Οι άνθρωποι τρέφονται καλά, τα παιδιά είναι δυνατά, είναι υγιείς και έχουν καλά δόντια, κανείς δεν ζητιανεύει, πουθενά ανθρώπινο πλάσμα λιώμα στον δρόμο, όπως στους δικούς μας δρόμους.
Πουθενά ένα ψυχικά διαταραγμένο άτομο που μόλις μπαίνεις στο μετρό σε πλησιάζει για να σου πουλήσει το "περιοδικό των άστεγων".

Όποιος τώρα σκεφτεί, χαχα, δεν έχει μετρό η Κούβα, κάνει λάθος. Οι Κουβανοί τα έχουν όλα. Πχ 5χιλ. μέτρα σιδηρογραμμές μεγάλων αποστάσεων. Έχουν λεωφορεία, αερογραμμές, δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες και πολλά άλλα πράγματα που οι αναγνώστες θα βαριόταν να διαβάζουν, αν έγραφα την λίστα.
Προπαγάνδα είναι το μότο.
Όλα εκείνα τα κοινωνικά επιτεύγματα, για τα οποία υπερηφανευόταν η DDR δηλαδή, αλλά μέσα σε ένα σκ@τοκαθεστώς. Γι 'αυτό πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι και στην Κούβα συμβαίνουν τα ίδια σκ@τά.
Εδώ ξεχνούν οι αγαπητοί προπαγανδιστές ότι στην Ανατολική Γερμανία δεν υπήρχε επανάσταση, αλλά εχθρική κατοχή.
Αντιθέτως στην Κούβα υπήρξε ένα ανεξάρτητο λαϊκό κίνημα που αγωνιζόταν σχεδόν 100 χρόνια.
Ο Κάστρο ήταν η σταγόνα στο ποτήρι που ξεχείλισε. Ήδη το 1870, η ηγεσία σκότωσε σχεδόν 200χιλ. επαναστάτες.

Και οι Αμερικανοί μετέτρεψαν την Κούβα σε ένα τεράστιο πορνείο.
Όποιος τώρα γνωρίζει λίγο τους άντρες της Κούβας, μπορεί να υποψιαστεί ότι δεν τους άρεσε ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες και οι κόρες τους παρενοχλούνταν από τους μεθυσμένους γκρίνγκος.
Χάχα, θα σκεφτεί ο δυτικός εξυπνάκιας πάλι, οι γυναίκες εκεί το κάνουν πάλι με τους λευκούς του ευρώ και του δολαρίου.
Όμως ακούσατε γι' αυτό το φαινόμενο στα μέσα και τέλη της δεκαετίας του 1990. Τότε είχε αρχίσει να καταρρέει ο σοσιαλισμός, όταν ο Κάστρο ξαναέβαλε τα πράγματα σε τάξη. Η πρώτη πράξη του Κάστρο μετά τη νίκη του 1959 ήταν η άμεση κατάργηση της πορνείας. Το επανέλαβε το 1990. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι λειτούργησε και αυτή τη φορά 100%. Και γιατί να λειτουργήσει 100% άλλωστε.

Φυσικά, οι άνθρωποι που μοιάζουν με τουρίστες προσεγγίζονται από διαφόρους Κουβανούς που προσφέρονται για διάφορες τρέλες. Βαριούνται λίγο και χαίρονται όταν ψιλοτρολάρουν ένα "χλωμό" πρόσωπο και μπορεί να βγει και κάτι από αυτό.
Αλλά ποτέ δεν θα ενοχλήσουν τόσο όσο οι "αντίστοιχοι" συνάνθρωποι σε κάποιους δρόμους του Βερολίνου, του Αμβούργου, του Αμστερντάμ, της Αθήνας, των Παρισίων κλπ...
Όποιος ξεκινά κάτι με μια Κουβανέζα που του την "πέφτει", δεν σημαίνει ότι η γυναίκα είναι της "δουλειάς", αλλά πιθανώς είναι μια περίεργη που έχει πολύ χρόνο στην διάθεσή της, δεν ταξιδεύει, αλλά βιώνει τον ξένο ως "ταξίδι". Χαίρεται και το δώρο που θα πάρει. Γιατί όχι.
Ότι μπορεί οι Κουβανέζες να απολαμβάνουν το ελεύθερο σεξ, αυτό δεν περνά από το μυαλό τους; Ότι μπορεί μια γυναίκα γενικά να απολαμβάνει πιο πολύ από τον άντρα, όταν έχει αποβάλλει την κομπλεξάρα που της φόρτωσε, αυτό δεν χωράει τον εγκέφαλό τους;
Κι αν το θες. Η ξανθιά μου φιλενάδα, που σήμερα στην Ευρώπη, δεν μπορεί να φτάσει από το σπίτι στον φούρναρη χωρίς να έχει παρενοχληθεί σεξουαλικά, στην Κούβα μπορεί να πάει με αξιοπρέπεια από την μια ως την άλλη μεριά της χώρας, με τα πόδια.

Το επόμενο ιδεολογικό ρόπαλο, φυσικά, το ζήτημα του αστυνομικού κράτους. Στολές παντού, όπως επί Γουλιέλμου II στη Γερμανία. Παντού άνθρωποι που συλλαμβάνονται. Τα διαβόητα κελάρια βασανιστηρίων, οι κατακόμβες της φυλακής, μολισμένες από τρωκτικά, οι αντίπαλοι του καθεστώτος είναι εκεί μέσα και λιποθυμούν και ομοφυλόφιλοι που δεν μπορούν να ασκήσουν το ανθρώπινο δικαίωμα να πηδηχτούν με το φύλο τους.
Κι όμως, το είδαμε με τα μάτια μας, ο Κώστας κι εγώ, τον τραβεστί που μάλωνε με τον αστυνομικό. Και δεν φοβόταν καθόλου τον αστυνομικό. Και φώναζε «Τότε έλα να με συλλάβεις αρχίδι!».
Και ο αστυνομικός τον προειδοποίησε σοβαρά σαν διαιτητής σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Τέλος, η κόκκινη κάρτα: έβγαλε τις χειροπέδες και του της πέρασε. Και εξαφανίστηκε ο αστυνομικός, μάλλον πήγε για μια μπύρα. Και ο τρανς συνέχισε να φωνάζει. Βαρεθήκαμε να τον ακούμε και φύγαμε. Τη νύχτα τον ξαναβρήκαμε στην πλατεία.
Ίσως όλα να ακούγονται χειρότερα αν δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα. Αλλά ο Κώστας ξέρει τα ισπανικά τέλεια και ο τραβεστί ήταν τελικά και ομοφυλόφιλος και χορευτής μπαλέτου, εξ' ου και τα καλσόν, και απλά έκανε πρόβα στο δρόμο και ούτω καθεξής. Όπου ο δρόμος είναι το σαλόνι των Κουβανών, οι πόρτες των σπιτιών ανοιχτές, πρώτα μπαίνεις, μετά ρωτάς.
Και δεν σε ληστεύει κανείς, γιατί η αστυνομία τότε δεν αστειεύεται.

Εννοώ: Η Κούβα είναι μια φτωχή, αλλά καλή χώρα. Πιθανότατα, και έχετε ίσως δίκιο, φαινομενικά δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ μιας σοσιαλιστικής και μιας καπιταλιστικής χώρας του Τρίτου Κόσμου. Όπου πρέπει να είναι πραγματικά σοσιαλιστική και όχι απλώς έτσι να λέγεται.
Όμως υπάρχει μια εμφανής διαφορά. Στα καπιταλιστικά κράτη του τρίτου κόσμου, λίγα μέτρα έξω από τη ζώνη ασφαλείας του ξενοδοχείου πέντε αστέρων, το αργότερο τότε, η τύχη σε έχει εγκαταλείψει και μπορεί να χάσεις και το κεφάλι σαυ.
Αντιθέτως, στην Κούβα είσαι απολύτως ασφαλής. Δεν χρειάζεσαι την προστασία του φαναριού, ή πιστόλια με πιπέρια, μαχαίρια και τσεκούρια για να κυκλοφορήσεις τη νύχτα.
Τα φανάρια μένουν σβηστά, λόγω έλλειψης ενέργειας, αλλά κάποιος αστυνομικός είναι πάντα ορατός, όλη τη νύχτα και αντικαθιστά τον φωτισμό.
Να σβήσουμε τα φανάρια του Βερολίνου μια νύχτα; Μόνο μια;

Εντάξει, οι Κουβανοί ενοχλούν τους τουρίστες, είναι όντως δυσάρεστο μερικές φορές, αλλά αυτό υποχωρεί τελείως μόλις απομακρυνθείς από την τουριστική περιοχή, ή όταν πάψεις να νιώθεις τουρίστας και έχεις υιοθετήσει την γλώσσα του σώματος των Ιθαγενών.
Τότε προσεγγίζεσαι με άλλον τρόπο. Τότε οι άνθρωποι δεν θέλουν να πουλήσουν, θέλουν να σου δείξουν το καινούριο κλαμπ που παίζει τις τελευταίες επιτυχίες του Χάρι Μπελαφόντε. Η ποπ μουσική δεν είναι γνωστή σε αυτήν τη χώρα και δεν την θέλουν. Ο Φιντέλ Κάστρο είχε ήδη αναρωτηθεί γιατί οι Beatles είχαν μακριά μαλλιά, δεν προορίζονταν για κορίτσια;
Παρεμπιπτόντως, στην Κούβα "Φιντέλ", χωρίς το «Κάστρο». Όλοι χρησιμοποιούν το μικρό του όνομα.

«Ο θάνατος του Κάστρο είναι το τέλος της Κούβας». Πρόκειται για εμμονή των Αμερικανών προέδρων. Οι Κουβανοί είναι καλά.
Και ούτε οι Κουβανές θέλουν - να ξενοπαντρευτούν και να φύγουν. Δοκίμασα
«Να παντρευτούμε, ναι, να αγαπήσουμε, ναι, να γίνουμε πλούσιες, ναι, αλλά να φύγουμε από την Κούβα: ποτέ!»

Κάθε χωριό έχει το σχολείο του, το μαγαζί του, τον γιατρό του, το μικρό του εστιατόριο, την πλατεία του χωριού. Τα παιδιά πηγαίνουν εννιά χρόνια στο σχολείο και όλοι ξέρουν να γράφουν και να διαβάζουν. Και διαβάζουν. Δεν βλέπουν τιβί, αλλά διαβάζουν βιβλία και εφημερίδες.
Στο πρώτο ξενοδοχείο μου, στο κομμοδίνο με περίμενε ένα βιβλίο. Η «Ποίηση και η Αλήθεια» στα ισπανικά.

Όμως το πιο εντυπωσιακό πράγμα στην Κούβα είναι η πλήρης έλλειψη διαφήμισης. Όποιος το έχει βιώσει αυτό, δεν θέλει να επιστρέψει στον φασισμό του δυτικού τύπου που ελέγχεται από τη διαφήμιση. Λείπει και η πορνογραφία. Δεν βομβαρδίζεσαι με πορν και ξαφνικά αρχίζεις να βλέπεις την διπλανή σου ως άνθρωπο.
Δεν πηδά ξαφνικά μπροστά σου η "καυλιάρα" , αλλά η ευγενική ευχάριστη πωλήτρια.
Δεν ξεχωρίζεις πια το σεξ από την αγάπη, με αποτέλεσμα τα δυο να γίνονται ένα. Και δυνατά. Φυσικά πρέπει να μάθουμε τα ισπανικά, γιατί εκεί που η καυλιάρα Ευρωπαία βογκά όταν πρέπει αλλά κι όταν δεν χρειάζεται, η Κουβανέζα συνομιλά.
Έχει χρόνο δηλαδή. Και πριν και μετά και πάντα.

Εικόνες:
Βράδυ. Τα παιδιά κουλουριάζονται χορτάτα στο κρεβάτι, οι γονείς κάθονται στην ξαπλώστρα στην ξύλινη βεράντα.
Είναι η περίοδος των βροχών. Πέφτουν σύντομες καταρρακτώδεις βροχές, ευχάριστα δροσερές, δεν χρειάζεται η πισίνα. Και μετά λάμπει πάλι ο ήλιος. Το μεσημέρι ο ήλιος είναι ακριβώς σε γωνία 90 μοιρών προς τη γη, επειδή ο βόρειος τροπικός περνά από την Κούβα.
Ο παππούς διαβάζει την εφημερίδα του κόμματος, η γιαγιά ακούει. Ένα είδος εικονογραφημένης εφημερίδας. Και ίσως κάποια μέρα δει την θολή εικόνα της Σαγκάης.

Και ο ενημερωμένος τουρίστας τον ρωτά, ρε παππού δεν φοβάσαι μην έρθουν οι Κινέζοι; Και τι λες για την πρόοδο των γυναικών;
Ο γέροντας συνεχίζει να αστειεύεται και παραμένει ευδιάθετος οικοδεσπότης. Το ρούμι είναι δωρεάν, όπως και ο έρωτας μετά (όχι με τον παπού)

Πέτρος Ζουμάνης