Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, μία μικρή φώκια είδε πάνω σ'έναν βράχο έναν γλάρο. Ήταν τόσο ντελικάτος ,τόσο λεπτά τα πόδια του,τόσο λευκά τα φτερά του! Η μικρή φώκια κοίταζε με τα μικρά της μάτια την απόλυτη ομορφιά και δεν μπορούσε να τραβήξει τα μάτια της από τον περήφανο γλάρο.

<< Μαμά εμείς είμαστε γλάροι >>; ρώτησε την μαμά του με την παιδική αφέλεια, που χαρακτηρίζει όλα τα πλάσματα που ψάχνουν την ταυτότητά τους, ή τέλος πάντων με την απορία για την ταυτότητά του. Η μαμά φώκια, που είχε διαβάσει όλα τα βιβλία που αφορούσαν την σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών, από τους καλύτερους παιδοψυχολόγους, απάντησε με άνεση και σιγουριά. 

«Μπορείς να γίνεις ότι θέλεις μικρό μου. Ότι αποφασίσεις εσύ, αρκεί να το θέλεις πολύ, θα συνωμοτήσει όλο το σύμπαν για να γίνεις». Ξέχασα να σας πω ότι διάβασε και Κοέλιο...!

Η μικρή φώκια μεγάλωνε και αποφάσισε ότι  θα γίνει  γλάρος. Σταμάτησε να καταβροχθίζει τόνους ψάρια, κουνούσε τα πτερύγια πάνω κάτω, και καθόταν με τις ώρες πάνω στον βράχο. Κάποια στιγμή, την πλησίασε μια μεγαλύτερη σε ηλικία φώκια και της εξήγησε ότι θα αρρωστήσει, εκτός νερού θα πάθει εγκαύματα και χωρίς τροφή δεν θα αναπτυχθεί σωστά και θα γίνει εύκολος στόχος για τους καρχαρίες. Ότι ήταν φώκια και έπρεπε να αποδεχθεί, επιτέλους , την φύση της. Τα πτερύγια δεν γίνονται φτερά και η δίαιτα δεν θα την βοηθήσει στην προσπάθειά της να πετάξει μια μέρα. 

Η μικρή δεν άκουγε τίποτα. Πίστευε ότι την ζηλεύουν και δεν θέλουν το καλό της οι υπόλοιπες φώκιες. Μία μέρα αποφάσισε να πάει κοντά στους γλάρους και να αρχίσει να κάνει παρέα με τους ομοίους της,όπως πίστευε. 

Οι γλάροι μόλις την είδαν, την ρώτησαν τί θέλει και μόλις τους είπε, άρχισαν να γελάνε δυνατά και πέταξαν μακριά. Η μικρή φώκια κούνησε τα πτερύγια της πάνω κάτω για να τους ακολουθήσει, αλλά γρήγορα κουράστηκε και κατάλαβε ότι παρέμενε κολλημένη στον βράχο. 

Από τον καημό της βούτηξε στα νερά κι έφαγε όσα περισσότερα ψάρια μπόρεσε. Χόρτασε για πρώτη φορά μετά από καιρό την πείνα της, χαμογέλασε και κάθισε πάνω στον βράχο να λιαστεί ευτυχισμένη για πρώτη φορά στην ζωή της. Τελικά είναι ωραίο πράγμα να είσαι φώκια σκέφτηκε και αποκοιμήθηκε. 

Συμπέρασμα! 

Πρώτον :Το εύκολο είναι να νομίζεις, ότι μπορείς να γίνεις  κάτι άλλο από αυτό που είσαι προορισμένος να γίνεις. Το δύσκολο είναι να μπορέσεις  γίνεις κάτι άλλο. Κάτι, που ναι μεν θαυμάζεις,αλλά δεν είσαι. Τί να κάνουμε τώρα; 

Δεύτερον: Δεν φτάνει να το πιστεύεις, μόνο εσύ και η μαμά σου, ότι είσαι κάτι άλλο, καλύτερο ή ανώτερο, από αυτό που πραγματικά είσαι. Πρέπει να μπορούν να το δουν και οι άλλοι. 

Και τρίτον: Μην αφήνετε την μαμά σας να διαβάζει Κοέλιο. 

 
 Α.Π