Μ’ αρέσει ο ήχος που κάνουν οι ρόδες των αυτοκινήτων στο βρεγμένο δρόμο. Αραιά και που περνάει από κανένα. Αναρωτιέμαι, που να πηγαίνουν; Τι μουσική ακούν τώρα; Τι σκέφτονται; Έχουν Εσένα να σκεφτούν ή είναι άτυχοι όπως ήμουν εγώ μέχρι πριν κάτι χρόνια;

Μου αρέσει και η βροχή πάνω στην τέντα. Οι βροχερές νύχτες έχουν κάτι όμορφο. Μοιάζουν με πανί κινηματογράφου που μπορείς να προβάλεις ό,τι θες.

Κι αφού δεν έχω εσένα, προβάλω ό,τι ξέρω από εσένα, πάνω του.

Κι αφού δεν έχω εσένα, έχω τη βροχή. Κρεμιέμαι στο μπαλκόνι, ανοίγω το στόμα μου και πίνω σταγόνες.

Βρέχομαι. Είναι μια κάθαρση κι αυτό, από τον ουρανό.

Τι κρίμα που δεν έχουν όλοι Εσένα να σκέφτονται! Τι κρίμα που κάποιοι έχουν Εσένα να σκέφτονται!

Το βρήκα! Βαφτίζω στο όνομά σου τη βροχή. Ξανακρεμιέμαι, βρέχομαι και πίνω όση μπορώ. Έγινα λεία σου, έγινες βροχή μου. Ισοπαλία.

Τζακ Σκύλος