Η ταινία <<Τα τατουάζ της γιαγιάς μου>> της σκηνοθέτιδας Σουζάν Καρνταλιάν , περιγράφει την ιστορία της γιαγιάς της που υπήρξε μάρτυρας στην Αρμενική σφαγή του 1915,  <<Το μυστικό των τατουάζ>>.

Η Καρνταλιάν αναφέρει πως και η ξαδέρφη της γιαγιάς της είχε ένα τέτοιο τατουάζ, αλλά και εκείνη αρνούνταν το παρελθόν… Και εκείνη τηρούσε σιγή για αυτό το θέμα και όταν μια μέρα η Καρνταλιάν την ρώτησε ,εκείνη απάντησε,<<Τι θες να πώ, να πω ότι αυτά τα τατουάζ τα έκαναν οι Τούρκοι ; Γιατί ; Σήμερα πια αυτό δεν είναι σημαντικό>>και της είπε το μυστικό για τα τατουάζ.

Η Καρνταλιάν είπε ότι αυτά τα τατουάζ γινόταν δια της βίας στις γυναίκες.<< Κανείς δεν ζήτησε την άδεια τους για αυτό, έγιναν παρά την θέληση τους, και μετά την σωτηρία τους προσπαθούσαν να σβήσουν τα σημάδια αυτής της φρίκης. Πολλές γυναίκες είχαν μεγάλες πληγές στα σώματα τους καθώς προσπαθούσαν με χημικά να σβήσουν αυτά τα τατουάζ>>.

Η Καρνταλιάν ανέφερε πως γενικά οι Αρμένιοι άντρες δεν ήθελαν τις διασωθείσες με τατουάζ αυτές γυναίκες, και ότι οι βιασθείσες αυτές γυναίκες κατά το 1924 έκαναν στην Βηρυτό επανόρθωση του παρθενικού τους υμένα.

Με βάση μια έρευνα που έκανε η Βαχέ Ταστσιάν οι διασωθείσες αυτές γυναίκες και ιδιαίτερα αυτές με τατουάζ δεν ήταν αποδεκτές από τους Αρμένιους άντρες.

 Η Καρνταλιάν τόνισε πως τέτοιες σελίδες φρίκης υπάρχουν στην ιστορία τους και ότι <<Λόγω της ντροπής δεν συζητούσαμε αυτά τα θέματα>>.

Αυτές οι γυναίκες έζησαν στην έρημο  για χρόνια υπακούοντας τις αρχές του Ισλάμ, με αλλαγμένα ονόματα. Η Λουτσία ως Νεσεκέ, η αδερφή της ως Χανούμ και η μητέρα τους ως Μαριάμ από Μαρκρίντ.

Η ιστορία τους αποτέλεσε κοινό μυστικό, που για χρόνια δεν επιτρεπόταν να συζητηθεί, καθώς τα στόματα είχαν σφραγίσει ερμητικά.

Όταν η δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Σουζάν Χαρνταλιάν, εγγονή της Χανούμ, έμαθε με πολύ προσπάθεια την αλήθεια από την μητέρα της, χρόνια αργότερα γύρισε το ντοκιμαντέρ «Τα τατουάζ της γιαγιάς» (Grandma’s Τattoos) στο οποίο καταγράφεται η ιστορία της βίαιης αρπαγής χιλιάδων νεαρών γυναικών και κοριτσιών κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915.

<<Η γιαγιά μου ήταν μόλις 12 χρόνων όταν την άρπαξαν και την ανάγκασαν να ζήσει επί εφτά χρόνια με έναν άντρα. Δεν την αγάπησα ούτε εκείνη εμένα. Επίσης ο πατέρας μου -τον οποίο γέννησε αφότου την επέστρεψαν- ήταν το ίδιο απόμακρος και καθόλου εκδηλωτικός. Δεν τον είχε χαϊδέψει ούτε μια φορά. ΄Όσο τη θυμάμαι φορούσε άσπρα γάντια. Για να μη μαθευτεί το μυστικό».Η εικόνα της Χανούμ, στη μνήμη της Χαρνταλιάν, έχει συνδεθεί με ένα ζευγάρι λευκά γάντια. Τη θυμάται να τα φορά πάντα στα χέρια της, ως μια προσπάθεια να καλύψει τα τατουάζ της και ίσως μέσω του λευκού χρώματος να εξαγνιστεί.

Αλλά και η 98χρονη αδελφή της γιαγιάς της η Λουτσία, που ζούσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ, αρνούνταν πεισματικά τα γεγονότα επαναλαμβάνοντας εξοργισμένη ότι «απλά τότε τα παιδιά παίζοντας, έκαναν τατουάζ».

Τα τατουάζ αυτά δήλωναν ότι οι γυναίκες αυτές ήταν ιδιοκτησία των Τούρκων και δεν σημάδεψαν μόνο τα σώματά τους αλλά και τις ψυχές τους.