Αυτό το Πάσχα θέλω να το αφιερώσω σε κάποιους που δεν είναι κοντά μας πλέον. 

Στον Τάκη, στην αδερφή του την Γεωργία, στον Παύλο, στον Δημήτρη φίλοι και δικοί μου άνθρωποι που "έφυγαν " από τον ιό. 

Μήπως δεν πρόσεξαν όσο έπρεπε? Και πόσο έπρεπε άραγε? Μήπως πήγαν σε κορονοπάρτυ? Μπα,όλοι τους σε ηλικίες 60 με 65 ετών. Είχαν υποκείμενα νοσήματα? Ο ένας διαβήτη ελεγχόμενο, ο άλλος υγιής, ο τρίτος πού να ξέρω?

Στο νοσοκομείο δεν ήταν κανένας δικός τους για να μου επιβεβαιώσει ότι τους παρασχέθηκαν οι καταλληλότερες θεραπείες, κι ας δεχτούμε ότι τους παρασχέθηκαν. 

Θέλω όμως να το αφιερώσω και στον Σωτήρη που έχασε την μάχη με τον καρκίνο, 60χρονών. Στην Νίτσα που έφυγε ξαφνικά, στον Γιώργο που τον πρόδωσε η καρδιά του στα 47.Στον Αλέκο που τον βρήκε το εγκεφαλικό επεισόδιο στα καλά καθούμενα. 

Όλοι φίλοι, όλοι εξαιρετικοί άνθρωποι που θα λείψουν από τις οικογένειές τους πρώτα από όλα και μετά από τους φίλους, τους γνωστούς, και από την μικρή μας κοινωνία. 

Πώς να ζυγίσω τον θάνατο? Τί τίτλο να του βάλω? 

Για κάποιους, μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους θα γίνουν χρήσιμα στατιστικά νούμερα, οι άλλοι ούτε που θα μετρηθούν. 

Γιατί να τους μετρήσουν, αφού δεν "έφυγαν " από την αρρώστια της μόδας, αλλά από τα συνηθισμένα. 

Όλοι τους όμως ήταν δικοί μου άνθρωποι. Δεν θα χωρέσουν ποτέ σε στατιστικές και σε σπέκουλα μέσα στην καρδιά μου. 

Καλή αντάμωση.

Α.Π