Στην απαίσια, απλώς ιστορική, ως εκ τούτου άψυχη Βενετία, στο γκρίζο καθόλου ρομαντικό, βρωμερό «Λίντο»  -μια αηδιαστική εγκατάσταση ψυχαγωγίας, ένα νυφοπάζαρο, ένα στέκι για τεμπέληδες και  κοκέτες κυράτσες-  άκουσα κάποιους χωρικούς να την λένε με συμπάθεια «Σανσάρα»  και πως το «θυμίαμα» την κρατά σε απόσταση. 
Όμως εδώ, στις «ανθοφόρες» πόλεις μας. με τον πολιτισμό και την κουλτούρα, τις λέμε περιφρονητικά «βαμπίρια».
Αλλά αντί να σιχαινόμαστε την παρουσία της, θα έπρεπε να ανοίξουμε εκτροφεία για το πολύτιμο ζώο.
Σε ψηλά, ευάερα υπόστεγα, σε οριζόντιες λεπτές ράβδους, ας κρέμονται κοιμώμενες... χιλιάδες  «σανσάρες».
Κάθε σανσάρα θα τρώει διακόσια κουνούπια και άλλα έντομα ανά ΄«ωράριο εργασίας».
Δηλαδή θα λυτρωνόμαστε από διακόσια εκατομμύρια κουνούπια και άλλα νυχτερινά έντομα κάθε μία και μοναδική νύχτα.
Εκτός αυτού, θα τις πουλάμε στους φρουτοπαραγωγούς σε όλη την Ευρώπη, με σκοπό να αυξηθεί κατά πολύ η γονιμότητα και η απόδοση του εδάφους.

Η νυχτερίδα είναι ένα συμπαθητικό, γλυκό, μυστηριώδες, σιωπηλό και ωφέλιμο ζώο, χωρίς απαιτήσεις, που την ημέρα όταν όλοι δουλεύουμε, κοιμάται και τη νύχτα τρώει τα απαίσια κουνούπια. Δηλαδή αυτοτροφοδοτείται, είναι 100% ανεξάρτητη.
Δουλεύει οληνυχτίς για την ανθρωπότητα.
Τη νύχτα και κάθε νύχτα, που όλα είναι ήσυχα, αρχίζει τη δουλειά.
Σαν τους ποιητές, όταν συμπτωματικά έχουν «έμπνευση».
Σαν τους ποιητές... μόνο που είναι χρήσιμη.

Ανα Ζουμάνη