Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι εθισμένοι σε κάτι, όχι. Οι περισσότεροι όμως έχουν έναν -κρυφό ή φανερό- ιερό εθισμό.

Αυτός μπορεί να είναι ένας εθισμός ωφέλιμος, όπως πχ. το ποιοτικό φαγητό και κρασί, το κολύμπι, το τσάι στις 5 ακριβώς το απόγευμα, το υποβρύχιο ψάρεμα, τα ταξίδια, ο χορός, η καθαριότητα. Μπορεί να είναι όμως κι ένας εθισμός καταστροφικός, όπως το ξενύχτι, τα γρήγορα αυτοκίνητα, μια μοιραία γυναίκα ή ένας μοιραίος άντρας, τα ναρκωτικά, η αυτολύπηση.

Άλλος εθισμένος στο χάος κι άλλος εθισμένος στο λογικό του πρόγραμμα, όλοι κάνουμε στη ζωή μας τις συμβάσεις που μας κολλάνε σαν αυτοκόλλητα στο κούτελο. Ή τουλάχιστο οι περισσότεροι. Ελάχιστοι καταφέρνουν να αντισταθούν στους φτηνούς πειρασμούς, τα υποκατάστατα των βαθύτερων και ιερών εθισμών τους.

Για τους υπόλοιπους το ιερό εγώ τους ξεπέφτει και παραδίνεται σε μικρότερης έντασης, κατώτερης ποιότητας «θέλω». Κι αρκούνται σε μια νερόβραστη σαλάτα ή μια λιγδωμένη πίτσα ή ένα ταξιδιωτικό φυλλάδιο, έναν αλβανικό μπάφο, κρεμώδη κακυντικά από την υπεραγορά και φτηνό κρασί χύμα. Ακόμα και στις σχέσεις, επιλέγουμε σχεδόν πάντα τον βολικό φίλο- εραστή- αφεντικό- εχθρό κι όχι τα ιερά μας τέρατα, που θα μας κάνουν τους καλύτερους ή τους χειρότερους (κι αυτό μεγαλείο είναι) που θα μπορούσαμε να είμαστε. Ιερότητα με εκπτώσεις, σε τιμή ευκαιρίας. Ή και με δόσεις. Και με πίστωση, άμα λάχει. Ό,τι να ναι για να ψευτοχορτάσει η ακόρεστη πείνα μας.

Καλή χώνεψη, Φιλιώ … το ψυχικό στομάχι σου σε μισεί, αλλά αυτό το ξέρεις, αλλοίμονο.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου