Ξέρω ότι ο τίτλος μπορεί να σας μπερδέψει αλλά μην είστε βιαστικοί.

Σήμερα θα σας μιλήσω για το κόστος του θανάτου από την πλευρά της χήρας. Άλλωστε αυτή η πλευρά με ενδιαφέρει.

Θα ξεκινήσω με την φτωχή χήρα.

Αυτή με το που πεθαίνει ,ο πολυαγαπημένος άντρας της , ανοίγουν τα πορτοφόλια των μισών συγγενών και ψάχνουν οικονομικό γραφείο τελετών. Θα δανειστεί μια μαύρη μπλούζα από την πρώτη της ξαδέρφη, που φοράνε το ίδιο μέγεθος, θα σπάσει το κεφάλι της πώς θα βρει λεφτά για το μνήμα και το μνημόσυνο μέσα σε σαράντα μέρες και θα κλάψει τον μακαρίτη, που κακό χρόνο να 'χει και δεν άφησε τίποτα στην άκρη για μια τέτοια ώρα αλλά πάντα τέτοιος ήταν. Την τελευταία ώρα πριν πάρει το δρόμο για την τελευταία του κατοικία  θα σπαράξει στην εκκλησία, μην πει και η κουτσομπόλα η γειτόνισσα ότι δεν τον έκλαψε.

Πάμε τώρα στην εύπορη χήρα.

Αυτή θα κλείσει το καλύτερο γραφείο τελετών της πόλης, θα τους δώσει το μπάτζετ, κάτι αξιοπρεπές χωρίς υπερβολές, που να δείχνει όμως ότι λεφτά υπάρχουν.

Από εκεί και πέρα θα φροντίσει για το συνολάκι που θα φορέσει στην κηδεία, κάτι κομψό που να την κολακεύει, κομμώτρια, ελαφρύ μακιγιάζ, μαύρα γυαλιά, και μια σειρά πέρλες να σπάσει το μαύρο.

Θα υποδεχτεί τους συγγενείς και φίλους, που ήρθαν να αποχαιρετήσουν τον μακαρίτη, με μια θλίψη τόσο όσο, όχι Κατινιές και ξεσπάσματα, άλλωστε τα έχει δει και στην τηλεόραση, το κλάμα και ο πόνος πρέπει να βγάζει μια ανωτερότητα, έναν πολιτισμό βρε αδερφέ. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το γραφείο τελετών. Με συμπαραστάτες τα παιδιά και τους στενούς συγγενείς στο πλευρό της θα συνοδεύσει τον αγαπημένο σύζυγο και πατέρα στην τελευταία του κατοικία.

Και τώρα πάμε στην πολύ πλούσια χήρα.

Εκεί δεν μπαίνει θέμα οικονομικό. Ίσα ίσα που συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αναλαμβάνει το καλύτερο γραφείο τελετών της πόλης, και απλά η χήρα πρέπει να  διαλέξει το φέρετρο αν θα είναι από τριανταφυλλιά ή μασίφ μαόνι με χρυσές λεπτομέρειες στα χερούλια, λευκό ή μαύρο. Θα βγει μια ανακοίνωση ότι η οικογένεια του εκλιπόντος αντί στεφάνων επιθυμεί να συγκεντρωθούν χρήματα για τον σύλλογο απόρων κορασίδων της κάτω Παναγιάς, γιατί ο μακαρίτης τις 《τιμούσε》 τις κορασίδες αρκετά συχνά, πράγμα που θα γράψουν όλοι στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, και θα στείλουν κάτι στεφάνια τεράστια προς τον αγαπημένο τους φίλο, ξάδερφο κτλ. και θα γεμίσει από έξω η Μητρόπολη και τα γύρω στενά με λευκά χρυσάνθεμα και μωβ κορδέλες.

Όμως ξέφυγα λίγο από το κυρίως θέμα μου που είναι η χήρα του εκλιπόντος.

Αυτή δεν θα χύσει ούτε ενα δάκρυ, δεν είναι του κύκλου της ,άσε που και να ήθελε το τελευταίο μπότοξ το έκανε πρόσφατα, και δεν μπορεί ν'αλλάξει έκφραση όσο και να προσπαθήσει. Το συνολάκι είναι επώνυμου οίκου, οι πέρλες αληθινές, το μαλλί στην τρίχα και το μακιγιάζ άψογο.

Και πάμε σε πιο πρακτικά θέματα. Ο τάφος είναι οικογενειακός, στο κεντρικότερο και ακριβότερο σημείο του νεκροταφείου, γιατί αν δεν φανεί η ματαιοδοξία στην τελευταία σου κατοικία, πού αλλού; Φυσικά θα σταθεί αξιοπρεπώς θλιμμένη τόσο όσο, και θα χαιρετήσει όλους τους φίλους γνωστούς και συγγενείς που τίμησαν με την παρουσία τους την δύσκολη αυτή ώρα, ενώ θα σκέφτεται άντε να τελειώνουμε και  θα έχει κλείσει το καλύτερο σπα στην Ελβετία την επομένη της κηδείας, να ξεκουραστεί και να πετάξει από πάνω της όλο αυτό το κακό κάρμα και να ηρεμήσει λίγο,για να σκεφτεί πού θα ξοδέψει τα λεφτά του μακαρίτη, αφού είχε την ευγένεια να αποδημήσει σε τόπο χλοερό όσο ακόμη είναι αρκετά νέα για να παρηγορηθεί στην αγκαλιά του γυμναστή της χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.



Αλεξάνδρα Παππά